อาหารอะไรมีโคคิวเทน (Q10) มีอยู่เท่าไร?
โคคิวเทน (CoQ10 หรือโคเอนไซม์คิวเทน) พบได้ในอาหารเกือบทุกชนิด แต่ในปริมาณที่ต่างกันมาก งานวิจัยปี 2568 ที่รวบรวมค่าซึ่งตีพิมพ์ไว้ จัดน้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด น้ำมันมะกอก และหัวใจไก่ หัวใจหมู หัวใจวัว (เครื่องในสัตว์) ไว้ในกลุ่มที่มีมากที่สุด คือเกิน 50 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม โดยน้ำมันถั่วเหลืองเฉลี่ย 188.5 น้ำมันข้าวโพด 139.1 และหัวใจสัตว์ 130.6 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ส่วนตับสัตว์ (48.0) เนื้อวัว (34.7) เนื้อหมู (23.1) เนื้อไก่ และปลาที่มีไขมัน อยู่ในกลุ่มถัดมา คือ 10 ถึง 50 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม แต่น้ำมันใช้ครั้งละราวหนึ่งช้อน เมื่อคิดต่อหนึ่งที่จึงได้น้อยกว่าเนื้อสัตว์ ส่วนนม ไข่ และผลไม้บางชนิด เช่น ส้ม กล้วย แอปเปิล มีไม่ถึง 2 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม การปรุงอาหารเปลี่ยนปริมาณได้ และการทอดทำให้ลดลงมากกว่าการต้ม โคคิวเทนไม่อยู่ในค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (Thai RDIs) จึงไม่มีตัวเลขต่อวันของไทย
สรุปสั้น ๆ
- มีมากที่สุด (เกิน 50 มก. ต่อกิโลกรัม): น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด น้ำมันมะกอก และหัวใจไก่ หัวใจหมู หัวใจวัว (เครื่องในสัตว์)
- มีมาก (10 ถึง 50 มก. ต่อกิโลกรัม): ตับสัตว์ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อหมู เนื้อไก่ ปลาที่มีไขมัน และถั่ว
- น้ำมันพืช: ต่างกันมากตามชนิด น้ำมันดอกทานตะวันมีน้อยกว่าน้ำมันถั่วเหลืองมาก และน้ำมันใช้ครั้งละราวหนึ่งช้อน
- ปลา: ปลาที่มีไขมันมีมากกว่าปลาเนื้อขาวไขมันต่ำและหอย กุ้ง
- มีน้อย: นม โยเกิร์ต ชีส ไข่ ผลไม้และผักหลายชนิด
- จากอาหาร: ผู้ใหญ่ชาวจีนได้รับเฉลี่ยราววันละ 5.4 มิลลิกรัม ชาวเดนมาร์กวันละ 3 ถึง 5 มิลลิกรัม
บทความนี้รวบรวมเฉพาะปริมาณโคคิวเทนในอาหาร เรื่องโคคิวเทนคืออะไร และรูปแบบยูบิควิโนนกับยูบิควินอลต่างกันอย่างไร อ่านได้ในQ10 คืออะไร ยูบิควิโนน ยูบิควินอลต่างกันไหม?
อาหารประเภทไหนมีโคคิวเทน?
บทความทบทวนปี 2553 ของ Pravst และคณะ จากสถาบันโภชนาการ กรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ซึ่งรวบรวมรายงานปริมาณโคคิวเทนในอาหาร ระบุว่าเนื้อสัตว์ ปลา ถั่ว และน้ำมันบางชนิด เป็นแหล่งที่มีโคคิวเทนมากที่สุด ส่วนผลิตภัณฑ์นมส่วนใหญ่ ผัก ผลไม้ และธัญพืช มีน้อยกว่ามาก บทความยังพบว่าอาหารบางชนิดที่มาจากต่างภูมิภาคกันมีปริมาณโคคิวเทนต่างกันมาก
แบ่งกลุ่มตามปริมาณ
งานวิจัยปี 2568 ของมหาวิทยาลัยซาราโกซา ประเทศสเปน ค้นค่าโคคิวเทนของอาหารที่คนในยุโรปตอนใต้กินเป็นประจำจากงานวิจัยที่ตีพิมพ์ แล้วนำมาหาค่าเฉลี่ยและแบ่งอาหารออกเป็น 5 กลุ่ม
| กลุ่ม | โคคิวเทน (มก. ต่ออาหาร 1 กิโลกรัม) | ตัวอย่างจากงานวิจัย |
|---|---|---|
| A: มีมากที่สุด | มากกว่า 50 | หัวใจสัตว์ (เครื่องใน) น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด น้ำมันมะกอก |
| B: มีมาก | 10 ถึง 50 | ตับสัตว์ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อหมู เนื้อไก่ ปลาที่มีไขมัน ถั่ว ผลไม้แห้ง |
| C: ปานกลาง | 5 ถึง 10 | หอยนางรม หอยลาย หอยแมลงภู่ ผักตระกูลกะหล่ำ |
| D: น้อย | 1 ถึง 5 | ไข่ ปลาเนื้อขาวไขมันต่ำ ปลาหมึก กุ้ง มะเขือเทศ แครอท ส้ม นมไขมันเต็ม |
| E: น้อยมาก | ต่ำกว่า 1 | นมพร่องมันเนย โยเกิร์ต หัวหอม กล้วย มันฝรั่ง |
อาหารแต่ละชนิด 100 กรัมมีโคคิวเทนเท่าไร?
ตารางด้านล่างแสดงค่าเฉลี่ยจากงานวิจัยของมหาวิทยาลัยซาราโกซา งานวิจัยระบุค่าต่อกิโลกรัม คอลัมน์ขวาสุดหารด้วย 10 เพื่อแสดงเป็นต่อ 100 กรัม ตัวเลขในวงเล็บคือช่วงของค่าที่ตีพิมพ์ซึ่งงานวิจัยรวบรวมไว้
เนื้อสัตว์และเครื่องใน
| อาหาร (ตามชื่อในงานวิจัย) | มก. ต่อกิโลกรัม (ช่วง) | ราว มก. ต่อ 100 กรัม |
|---|---|---|
| หัวใจไก่ หัวใจหมู หัวใจวัว (เครื่องในสัตว์) | 130.63 (60.50–192.00) | 13.1 |
| ตับไก่ ตับหมู ตับวัว | 48.02 (21.63–116.2) | 4.8 |
| เนื้อวัว | 34.68 (23.47–48.78) | 3.5 |
| เนื้อแกะ | 24.80 (18.70–30.50) | 2.5 |
| เนื้อหมู | 23.07 (13.08–45.00) | 2.3 |
| เนื้อไก่หรือไก่งวง ทั้งติดหนังและไม่ติดหนัง | 16.86 (11.44–25.00) | 1.7 |
ปลาและอาหารทะเล
| อาหาร (ตามชื่อในงานวิจัย) | มก. ต่อกิโลกรัม (ช่วง) | ราว มก. ต่อ 100 กรัม |
|---|---|---|
| ปลาและหอยบรรจุกระป๋องในน้ำมัน (ซาร์ดีน แอนโชวี โบนิโต ทูน่า) | 15.4 (14.9–15.9) | 1.5 |
| ปลาที่มีไขมัน (เทราต์ แมคเคอเรล ทูน่า แซลมอน แฮร์ริง ซาร์ดีน) | 10.73 (3.64–30.20) | 1.1 |
| หอยนางรม หอยลาย หอยแมลงภู่ | 5.75 (3.42–9.52) | 0.6 |
| ปลาหมึกยักษ์ ปลาหมึกกล้วย ปลาหมึกกระดอง | 4.00 (0.37–8.24) | 0.4 |
| ปลาเนื้อขาวไขมันต่ำ (ปลาลิ้นหมา ปลาเฮก ปลาค็อด) | 2.56 (1.80–3.70) | 0.3 |
| กุ้ง | 1.66 | 0.2 |
น้ำมันพืช ถั่ว และอาหารจากพืช
| อาหาร (ตามชื่อในงานวิจัย) | มก. ต่อกิโลกรัม (ช่วง) | ราว มก. ต่อ 100 กรัม |
|---|---|---|
| น้ำมันถั่วเหลือง | 188.45 (97.60–279.30) | 18.8 |
| น้ำมันข้าวโพด | 139.10 | 13.9 |
| น้ำมันมะกอกบริสุทธิ์ (virgin) | 76.58 (52.00–114.10) | 7.7 |
| น้ำมันดอกทานตะวัน | 12.20 (8.70–15.70) | 1.2 |
| อินทผาลัม มะเดื่อแห้ง ลูกเกด ลูกพรุน | 21.06 (8.32–67.43) | 2.1 |
| อัลมอนด์ ถั่วลิสง เฮเซลนัต พิสตาชิโอ เมล็ดสน | 17.40 (4.99–26.19) | 1.7 |
| ชาร์ด ผักปวยเล้ง | 10.00 (6.99–13.00) | 1.0 |
| กะหล่ำปลี กะหล่ำดอก บรอกโคลี | 5.45 (2.70–10.93) | 0.5 |
| แครอท ฟักทอง | 2.97 (1.70–4.23) | 0.3 |
| ส้ม เกรปฟรุต ส้มเขียวหวานลูกเล็ก | 1.74 (0.90–3.60) | 0.2 |
| มะเขือเทศ | 1.65 (0.90–2.41) | 0.2 |
| กล้วย | 0.82 | 0.1 |
นมและไข่
| อาหาร (ตามชื่อในงานวิจัย) | มก. ต่อกิโลกรัม (ช่วง) | ราว มก. ต่อ 100 กรัม |
|---|---|---|
| นมไขมันเต็ม (ไขมันร้อยละ 3.5) | 1.70 | 0.2 |
| ไข่ | 1.43 (0.73–2.30) | 0.1 |
| ชีสแบบบ่มหรือกึ่งบ่ม | 1.37 (1.20–1.58) | 0.1 |
| โยเกิร์ตรสธรรมชาติ (ไขมันร้อยละ 3.2) | 0.93 (0.72–1.13) | 0.1 |
| นมพร่องมันเนย (ไขมันร้อยละ 0.5) | 0.46 | ต่ำกว่า 0.1 |
ค่าเหล่านี้มาจากหลายงานวิจัยที่ใช้อาหารและวิธีวัดต่างกัน ตารางจึงบอกลำดับคร่าว ๆ ไม่ใช่ตัวเลขที่แน่นอนของอาหารชิ้นใดชิ้นหนึ่ง
อาหารหนึ่งที่มีโคคิวเทนเท่าไร?
งานวิจัยของมหาวิทยาลัยซาราโกซาคำนวณปริมาณต่อหนึ่งที่ไว้ด้วย โดยใช้ขนาดที่เสิร์ฟจากแบบสอบถามอาหารของสเปน ขนาดที่กินในมื้ออาหารไทยอาจต่างไป จึงควรดูเป็นตัวอย่าง
| อาหาร | ขนาดที่งานวิจัยใช้ | โคคิวเทนต่อหนึ่งที่ (มก.) |
|---|---|---|
| หัวใจไก่ หัวใจหมู หัวใจวัว (เครื่องในสัตว์) | 100 กรัม | 13.06 |
| เนื้อวัว | 150 กรัม | 5.20 |
| ตับสัตว์ | 100 กรัม | 4.80 |
| เนื้อหมู | 150 กรัม | 3.46 |
| เนื้อไก่หรือไก่งวง | 150 กรัม | 2.53 |
| ชาร์ดหรือผักปวยเล้ง | 200 กรัม | 2.00 |
| น้ำมันถั่วเหลือง | 10 กรัม | 1.89 |
| ปลาที่มีไขมัน | 150 กรัม | 1.39 |
| น้ำมันข้าวโพด | 10 กรัม | 1.39 |
| กะหล่ำปลี กะหล่ำดอก บรอกโคลี | 200 กรัม | 1.09 |
| ถั่ว | 30 กรัม | 0.52 |
| นมไขมันเต็ม | 200 กรัม | 0.34 |
| กุ้ง | 200 กรัม | 0.33 |
| ไข่ | 60 กรัม | 0.09 |
ทำไมลำดับจึงเปลี่ยนเมื่อคิดต่อหนึ่งที่?
ถ้าคิดต่อกิโลกรัม น้ำมันถั่วเหลืองเป็นอาหารที่มีโคคิวเทนมากที่สุดชนิดหนึ่ง แต่เราใช้ครั้งละราวหนึ่งช้อน ส่วนชาร์ดและผักปวยเล้งมีโคคิวเทนต่อกิโลกรัมไม่มาก แต่เมื่อกิน 200 กรัม ปริมาณที่ได้ก็ใกล้เคียงกับเนื้อไก่หนึ่งที่
ทำไมเนื้อแต่ละส่วนและปลาแต่ละชนิดมีโคคิวเทนไม่เท่ากัน?
ชนิดของกล้ามเนื้อ
งานวิจัยปี 2547 ของมหาวิทยาลัยแมสซีย์ ประเทศนิวซีแลนด์ วัดโคคิวเทนในตับวัวและกล้ามเนื้อหลายมัดของวัวและแกะ พบว่ากล้ามเนื้อแก้มวัวซึ่งเป็นเส้นใยสีแดงเป็นส่วนใหญ่ มีโคคิวเทนมากกว่ากล้ามเนื้อเซมิเทนดิโนซัสที่ขาหลังซึ่งเป็นเส้นใยสีขาวเป็นหลักถึง 3.2 เท่า กล้ามเนื้อแกะมีน้อยกว่ากล้ามเนื้อเซมิเทนดิโนซัสของวัวเล็กน้อย และค่าในกล้ามเนื้อแกะ 8 มัดต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ผู้วิจัยสรุปว่าปริมาณต่างกันไปตามกล้ามเนื้อ ตัวสัตว์ และการปรุง
ระบบการเลี้ยงและการบ่มเนื้อ
งานวิจัยต่อเนื่องของคณะผู้วิจัยเดียวกัน เปรียบเทียบวัวที่ขุนด้วยอาหารข้นในรัฐวอชิงตัน สหรัฐฯ 15 ตัว กับวัวที่เลี้ยงบนทุ่งหญ้าในนิวซีแลนด์ 16 ตัว พบว่ากล้ามเนื้อไหล่ (triceps brachii) มีโคคิวเทนมากกว่ากล้ามเนื้อสันนอก (longissimus) และกล้ามเนื้อแก้มมีมากกว่านั้นอีก กล้ามเนื้อของวัวจากสหรัฐฯ มีโคคิวเทนน้อยกว่า โดยผู้วิจัยระบุว่ายังไม่ทราบเหตุผลชัดเจน ส่วนงานวิจัยปี 2569 จากอุรุกวัย ที่ศึกษาเนื้อสันนอกจากวัวพันธุ์แองกัสที่เลี้ยงบนทุ่งหญ้า 20 ตัว พบโคคิวเทนในเนื้อที่บ่มนาน 90 วันมากกว่าเนื้อที่บ่ม 5 วัน
ไขมันในปลาและน้ำมัน
สำหรับปลา งานวิจัยปี 2566 ของ Semeniuc และคณะ สรุปจากค่าที่เคยวัดไว้ว่าโคคิวเทนในปลาแปรผันตามปริมาณไขมัน ปลาที่มีไขมันมากอย่างแมคเคอเรลและแฮร์ริงมีมากกว่าปลาเทราต์ที่มีไขมันปานกลางซึ่งผู้วิจัยทดสอบ ส่วนน้ำมัน งานวิจัยปี 2554 ของมหาวิทยาลัยกรานาดา ประเทศสเปน พบว่าน้ำมันมะกอกเอ็กซ์ตร้าเวอร์จินมีโคคิวเทนมากกว่าน้ำมันอาร์แกนบริสุทธิ์ และในบรรดาน้ำมันจากเมล็ดพืชที่ทดสอบ มีเพียงน้ำมันถั่วเหลืองบริสุทธิ์ที่มีมากกว่าน้ำมันอาร์แกน
การปรุงอาหารเปลี่ยนปริมาณโคคิวเทนไหม?
มีหลายงานวิจัยที่วัดอาหารก่อนและหลังปรุง
| งานวิจัย | อาหาร | วิธีปรุง | โคคิวเทนเปลี่ยนไปอย่างไร |
|---|---|---|---|
| Weber และคณะ เดนมาร์ก 2540 | อาหารที่เลือกจากอาหารประจำวันของชาวเดนมาร์ก | ทอด | ถูกทำลายร้อยละ 14 ถึง 32 |
| Weber และคณะ เดนมาร์ก 2540 | อาหารที่เลือกจากอาหารประจำวันของชาวเดนมาร์ก | ต้ม | ไม่พบการสูญเสียที่ตรวจวัดได้ |
| Purchas และคณะ 2549 | เนื้อสันนอกจากวัวสาว 31 ตัว | ปรุงจนถึง 71 องศาเซลเซียส | ลดลง |
| Cougo และคณะ อุรุกวัย 2569 | เนื้อสันนอกจากวัว 20 ตัว | ปรุงสุก | น้อยกว่าเนื้อดิบ |
| Purchas และคณะ นิวซีแลนด์ 2547 | กล้ามเนื้อแกะ | ปรุงแบบช้า ๆ ที่ 70 องศาเซลเซียส นาน 90 นาที | เพิ่มขึ้นเล็กน้อย |
งานวิจัยจากเดนมาร์กพบว่าการทอดทำให้ลดลงมากกว่าการต้ม และงานวิจัยเนื้อวัวพบว่าเนื้อสุกมีน้อยกว่าเนื้อดิบ ส่วนเนื้อแกะที่ปรุงแบบช้า ๆ มีเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ละงานวิจัยใช้อาหารและเงื่อนไขต่างกัน จึงนำตัวเลขไปใช้กับอาหารไทยโดยตรงไม่ได้
คนเราได้รับโคคิวเทนจากอาหารวันละเท่าไร?
ยังไม่พบงานวิจัยที่ประเมินปริมาณโคคิวเทนที่คนไทยได้รับ ตัวเลขด้านล่างจึงมาจากประเทศอื่น
| ประเทศ | งานวิจัย | ปริมาณเฉลี่ยจากอาหาร | แหล่งหลัก |
|---|---|---|---|
| จีน | ผู้ใหญ่ 7,938 คน จากการสำรวจสุขภาพและโภชนาการของจีน | วันละ 5.4 มิลลิกรัม (ค่ามัธยฐาน 3.92 มิลลิกรัม) | เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์ รองลงมาคือน้ำมันและไขมัน |
| เดนมาร์ก | การสำรวจอาหารระดับประเทศ | วันละ 3 ถึง 5 มิลลิกรัม | เนื้อสัตว์และเนื้อสัตว์ปีก ร้อยละ 64 |
จีน
งานวิจัยของมหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็น ใช้การถามอาหารย้อนหลัง 24 ชั่วโมงติดกัน 3 วัน ร่วมกับการสำรวจอาหารในครัวเรือน ของผู้ใหญ่ 7,938 คนในการสำรวจสุขภาพและโภชนาการของจีน พบว่าได้รับเฉลี่ยวันละ 5.4 มิลลิกรัม ค่ามัธยฐาน 3.92 มิลลิกรัม ค่ามัธยฐานของผู้ชายคือ 4.14 มิลลิกรัม ผู้หญิง 3.73 มิลลิกรัม ทางตอนเหนือของจีน 5.00 มิลลิกรัม และทางตอนใต้ 3.54 มิลลิกรัม เนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์จากเนื้อสัตว์เป็นแหล่งที่สำคัญที่สุด และน้ำมันกับไขมันก็เป็นแหล่งสำคัญเช่นกัน ปริมาณนี้คำนวณจากบันทึกอาหารและค่าโคคิวเทนในอาหารที่ตีพิมพ์ไว้ ไม่ได้วัดจากอาหารที่คนกินจริง
เดนมาร์ก
Weber และคณะ (2540) นำการสำรวจอาหารระดับประเทศของเดนมาร์กมารวมกับผลวิเคราะห์อาหารของตนเอง ประเมินว่าได้รับเฉลี่ยวันละ 3 ถึง 5 มิลลิกรัม ราวร้อยละ 64 มาจากเนื้อสัตว์และเนื้อสัตว์ปีก ส่วนธัญพืช ผลไม้ ไขมันที่กินได้ และผัก มีส่วนเพียงเล็กน้อย
มีปริมาณที่แนะนำต่อวันไหม?
โคคิวเทนไม่อยู่ในรายการสารอาหารของค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (Thai RDIs) จึงไม่มีตัวเลขต่อวันของไทยสำหรับโคคิวเทน Weber และคณะระบุด้วยว่ายังไม่ทราบปริมาณที่เหมาะสมจากอาหาร
ใครควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกร?
ผู้ที่ใช้ยาประจำ
NCCIH ซึ่งเป็นหน่วยงานในสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐฯ ระบุว่าโคคิวเทนอาจมีผลร่วมกับยาบางชนิด รวมถึงยาที่ทำให้เลือดแข็งตัวช้าลง และอาจไม่เข้ากันกับการดูแลทางการแพทย์บางประเภท ผู้ที่ใช้ยาประจำ หรืออยู่ระหว่างการดูแลของแพทย์อย่างต่อเนื่อง ควรถามแพทย์หรือเภสัชกรก่อนรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหารที่มีโคคิวเทน
หญิงตั้งครรภ์และให้นมบุตร
หากตั้งครรภ์ วางแผนตั้งครรภ์ หรือให้นมบุตร ควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกรก่อนรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร รวมถึงผลิตภัณฑ์ที่มีโคคิวเทน
ทั้งนี้ ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารไม่มีผลในการป้องกันหรือรักษาโรค
คำถามที่พบบ่อย
อาหารอะไรมีโคคิวเทนมากที่สุด?
ผักและผลไม้มีโคคิวเทนไหม?
เนื้อสัตว์หนึ่งที่มีโคคิวเทนเท่าไร?
การปรุงอาหารทำให้โคคิวเทนลดลงไหม?
ทำไมเนื้อแต่ละส่วนมีโคคิวเทนไม่เท่ากัน?
คนเราได้รับโคคิวเทนจากอาหารวันละเท่าไร?
โคคิวเทนมีปริมาณที่แนะนำต่อวันไหม?
- Sanclemente T, Carazo A, Silvestre-Muñoz T, et al. Nutrients 2025 (PubMed, CC BY) ↗
- Pravst I, Zmitek K, Zmitek J. Coenzyme Q10 contents in foods and fortification strategies. Crit Rev Food Sci Nutr 2010 (PubMed) ↗
- Weber C, Bysted A, Hølmer G. The coenzyme Q10 content of the average Danish diet. Int J Vitam Nutr Res 1997 (PubMed) ↗
- Zhao M, Tian Z, Zhao D, et al. Front Nutr 2024 (PubMed, CC BY) ↗
- Purchas RW, Rutherfurd SM, Pearce PD, et al. Concentrations in beef and lamb of taurine, carnosine, coenzyme Q10, and creatine. Meat Sci 2004 (PubMed) ↗
- Purchas RW, Busboom JR. The effect of production system and age on levels of iron, taurine, carnosine, coenzyme Q10, and creatine in beef muscles and liver. Meat Sci 2005 (PubMed) ↗
- Purchas RW, Busboom JR, Wilkinson BH. Changes in the forms of iron and in concentrations of taurine, carnosine, coenzyme Q10, and creatine in beef longissimus muscle with cooking and simulated stomach and duodenal digestion. Meat Sci 2006 (PubMed) ↗
- Cougo ACTS, de Souza G, Bonjour F, et al. Bioactive compounds and fatty acid composition in raw and cooked beef with two different ageing periods. Meat Sci 2026 (PubMed) ↗
- Venegas C, Cabrera-Vique C, García-Corzo L, et al. Determination of coenzyme Q10, coenzyme Q9, and melatonin contents in virgin argan oils: comparison with other edible vegetable oils. J Agric Food Chem 2011 (PubMed) ↗
- Semeniuc CA, et al. Determination of Coenzyme Q10 Content in Food By-Products and Waste by High-Performance Liquid Chromatography Coupled with Diode Array Detection. Foods 2023 (PubMed, CC BY) ↗
- NIH National Center for Complementary and Integrative Health (NCCIH): Coenzyme Q10 ↗
- ประกาศกระทรวงสาธารณสุข (ฉบับที่ 445) พ.ศ. 2566 เรื่อง ฉลากโภชนาการ – ค่าอ้างอิงสารอาหารต่อวันสำหรับคนไทย (บัญชีหมายเลข 3)
เราใช้คุกกี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ เมื่อคุณกดยอมรับ เราจะสามารถแสดงเนื้อหาที่ตรงกับความสนใจของคุณได้มากขึ้น และหากต้องการเปลี่ยนความยินยอม สามารถทำได้ทุกเมื่อโดยคลิก “การตั้งค่าคุกกี้” นโยบายการใช้คุกกี้